Alweer twee weken verder en weinig veranderd, weinig gebeurd. Ik ben ziek geweest, tot groot amusement van mij twee koters: 'Waarom praat je als een zeehond'. En omdat het nou eenmaal zo werkt, zijn de kinders het actiefst als jij het zwakst bent. Dus moest ik braaf meedoen met verstoppertje spelen, ze hadden me zo gevonden want om de minuut begon ik te hoesten als een dolle, en natuurlijk niet te vergeten de o zo spannende 'High School Musical Playbackshow'. Waarin alle nummers braaf afgedraaid worden en iedereen zo hard mogelijk mee moet zingen. Ik heb het geprobeerd, echt, maar zelfs die kinderen kregen uiteindelijk medelijden. Dus heb ik me vervolgens in bed gestort waar ik na 3 uur weer uit moest kruipen omdat ik geen boodschappen had gedaan. En aangezien ik helemaal alleen op de 8^ste verdieping woon, bezorgt de monoprix niet aan de deur. Dus gewapend met noordpoolse outfit dapper op weg gegaan naar de bakker en de groentewinkel, die mij in ruil voor geld rijkelijk hebben voorzien van du pain et des fruits. De trap op was nog een leuke grap maar halfdood was ik toch al dus zoveel verschil maakte het niet. Drie dagen bedrust en eenzaamheid verder was ik weer redelijk in staat om te ademen en moest ik ook weer werken. En werken en werken. En toen was ik weer beter, hoe bizar dat ook klinkt. Daarna logeren, uitgaan, katers en eten. En nu probeer ik me al een half uur op Nederlandse cultuur te storten maar BNN Feuten weigert. Uitzending gemist biedt eventuele uitkomst maar heb even geen zin in degelijke programma's over emigrerende mensen en zwangere tieners. Ik zou nu eventueel iets nuttigs kunnen doen in de vorm van huiswerk. Maar dat bestaat uit ellenlange brieven en nog veel grotere presentaties, allemaal in het Frans en daar heb ik even geen zin in. Maak je geen zorgen, lukt het niet vandaag dan komt het morgen. Een mooi gezegde waar ik me in vanavond graag aan vasthoudt.

Nog 3 weken en ik ga op wintersport, nog 4 weken en ik ben weer thuis.

Voor even dan hè.

Liefs