Soms word ik op maandag wakker terwijl het de vorige avond zeker weten vrijdag was. Waar blijft de tijd. Het schijnt overigens dat als je dat gaat zeggen óf veel te oud wordt óf gewoon een zeikwijf bent. Mag ik nog een derde optie toevoegen? Ik denk namelijk dat ik gewoon teveel geniet. Even afkloppen. Dat wordt trouwens nog moeilijk want een stuk hout is in de nabije omgeving niet te vinden. Dan zou ik eerst de metro moeten pakken naar Bois de Boulogne, een enorm park waar overdag heel pretentieus parijs zo achterlijk mogelijk en met bordeauxrode hoofden aan het hardlopen is, en waar 's avonds het mannelijk deel van diezelfde uitslovers zich achteraan de rij met audi's aansluit om een gezelschapsdame en/of heer op te pikken. Het ligt er maar aan waar je voorkeur ligt. Wat dat betreft is het misschien niet zo'n goed idee om daar nu hout te gaan zoeken. Overigens is een nadeel van al dat genieten wel dat mijn energie opraakt. Vooral op de momenten dat ik les enfants moet vermaken. Dus innovatief en welwillend als ik ben, heb ik geheel zelfstandig het puzzelen weer ingevoerd. Speelgoed hebben ze genoeg, dacht ik zo, dus na even graven kwam er een hele stapel sneeuwwitje- en feeënpuzzels tevoorschijn. Het meisje reageerde op deze plotselinge ingeving heel enthousiast, ondanks het feit dat ze na een half uur nog steeds geen passende stukjes heeft gevonden. Het jongetje keek een beetje argwanend, en toen ongelukkig, heeft zich vervolgens aangesloten bij de puzzelclub, om na 2 minuten zuchten en steunen zijn moeder maar te bellen of hij tv mocht kijken. Wat natuurlijk mocht, want hoewel ik hier ben om die kinderen op streng tv- en computerrantsoen te zetten, hebben die kinderen bij hun ouders vrij toegang tot alles wat een stekker heeft. Het hele weekend staat de tv aan en zo niet dan heeft de moeder ze meegenomen naar de stad, om ze daar alles te geven wat ze maar willen. Soms vraag ik me af of ik de enige ben die dat raar vind.

Gelukkig is dat een kleine bijzaak die ik eigenlijk niet eens had hoeven noemen, gelukkig als ik ben. Verder is mijn Frans inmiddels parfait, of in ieder geval verstaan die kinderen me nu af en toe, en heb ik nog 7 maanden lol te gaan. C'est la vie.

Liefs