Nu blijkt niet alleen dat de bovenburen van mijn au-pair gezin muzikale talenten hebben, maar ook de twee meiden die hier een deur verderop wonen mogen zich op de ranglijst plaatsen. Vast niet iedereen kan ‘I'm like a bird' zo vreselijk coveren. Oorpijn gegarandeerd. Gelukkig heb ik geweldige herinneringen die ik een voor een oproep om zo het kattengejank buiten te sluiten. Voor een weekje was ik terug in Nederland. Een week die van mij best nog 8 maanden had mogen duren. Het was veel te goed om iedereen weer te zien. Om uit te gaan in het Nederlands, want geloof me, het verschil met Parijs is immens. Om eens een week niet te ruziën met verwende kinderen. En om te slapen in mijn eigen bed. Ik heb namelijk het lekkerste bed van de hele wereld. Kortom, ik heb het goed gehad. Bijna zo goed dat ik niet eens meer terug wilde. Gelukkig ging Charlotte mee, dat maakte veel goed. Het hele weekend hebben we Parijs geademd, gegeten en gedronken. En nog was het niet genoeg. En toch moest ze weer gaan, dus is ze vanmiddag in de trein gestapt richting Rotterdam en ben ik moederziel alleen achtergebleven. Dat klinkt zieliger dan het is, want morgen staat Fabianne weer op de stoep om mij deze week te vergezellen. De plicht roept tegelijkertijd, vanaf dinsdag begint het harde au-pair leven weer. Waar ik eerlijk gezegd wel een beetje tegen op zie. Ten eerste omdat de vrijheid van vakantie altijd moeilijk is om achter te laten. En ten tweede omdat ik een klein rampje heb veroorzaakt vlak voordat ik wegging. Want vraag me niet hoe of waarom, maar op de een of andere manier heb ik het voor elkaar gekregen om de hele badkamer te laten overstromen. En oja. Ook nog een prachtig stukje van het tapijt in de gang. En voor degenen die dit ook al eens hebben mogen ervaren; over het algemeen droogt tapijt niet mooi op. De hele waterplas verdwijnt, maar daaromheen verschijnt een mooi randje, als eeuwige herinnering aan de overstroming van 22 oktober. Dus nu durf ik niet meer.

Maar oke, dat is nog twee nachtjes ver. Laat de tijd langzaam gaan. En laat mij de confrontatie met het gezin overleven. Wie weet zijn ze het allang weer vergeten. Of is dat heel naïef om te denken?

We zullen zien. Voor vandaag denk ik graag naïef, en dinsdag zien we wel weer.

Liefs