De bovenburen luisteren opera. Al zeker anderhalf uur. De bovenburen schijnen ook doof te zijn. Nu is operamuziek al niet helemaal mijn ding en zeker niet nu ik me probeer te concentreren. Maar goed als ik ben zet ik me erover heen.

Na vier weken survivalen in de jungle van arrogante Parijzenaren en stinkende zwervers kan ik vol trots zeggen dat ik hier goed zit. De kinderen zijn afgericht voor zover mogelijk op dit moment. Ze zijn zelfs af en toe blij me te zien. De zon heeft plaatsgemaakt voor eindeloze regenbuien maar welkom in het metroparadijs. Onder de grond regent het zelden. Daarnaast hebben de meiden die ik hier heb ontmoet zich ontwikkeld tot partybeesten en vriendinnen waardoor ik me niet meer hoef te vervelen. Afgelopen week was een en al genieten, de woensdag was ik niet nodig. De terreur werd een week uitgesteld. In plaats daarvan heb ik toegegeven aan mijn grootste zonde: shoppen. Een verslaving die ik thuis redelijk in de hand kon houden is hier uitgegroeid tot een constante drang naar winkels, winkels en nog veel meer winkels. Binnen een kwartier zit ik in de shopping-hemel. Een kwartier. Probeer me daar maar eens vandaan te houden. Gelukkig doen mijn aupair-ouders een redelijke poging door me te weinig geld te geven om elke dag los te gaan.

Over losgaan gesproken. Het uitgaansleven is ontdekt. En het is waanzinnig. De muziek laat me dansen tot ik niet meer kan en langer. Een klein probleem is het overingewikkelde nachtbussensysteem. Waar ik donderdag ook een beetje moeite mee had. Volgens een hulpvolle meneer zouden Yvonne en ik bus 1 en bus 53 moeten nemen. En daartussen een stukje lopen. Dat stukje was de hele champs elysees af in de stromende regen. En bus 53 bevatte een overspannen buschauffeur die vergat te stoppen bij onze halte. Oftewel 20 minuten langer strompelen door waterparijs. Uitgedroogd en op blote voeten zijn we uiteindelijk thuisgekomen. Volgens mij noemen ze dat avontuur.

Gelukkig leer ik hier ook nog wat zodat ik zaterdag zonder problemen en met de nachtbus droog thuis ben gekomen! En met Eline, want die was dit weekend hier om mijn kamer ernstig te vervuilen, heerlijk mee te gaan stappen en om me met weemoed terug te laten denken aan alles wat thuis is en niet hier.

Ik ben officieel gelukkig in Parijs,

Liefs