29 november 2010

Alweer twee weken verder en weinig veranderd, weinig gebeurd. Ik ben ziek geweest, tot groot amusement van mij twee koters: 'Waarom praat je als een zeehond'. En omdat het nou eenmaal zo werkt, zijn de kinders het actiefst als jij het zwakst bent. Dus moest ik braaf meedoen met verstoppertje spelen, ze hadden me zo gevonden want om de minuut begon ik te hoesten als een dolle, en natuurlijk niet te vergeten de o zo spannende 'High School Musical Playbackshow'. Waarin alle nummers braaf afgedraaid worden en iedereen zo hard mogelijk mee moet zingen. Ik heb het geprobeerd, echt, maar zelfs die kinderen kregen uiteindelijk medelijden. Dus heb ik me vervolgens in bed gestort waar ik na 3 uur weer uit moest kruipen omdat ik geen boodschappen had gedaan. En aangezien ik helemaal alleen op de 8^ste verdieping woon, bezorgt de monoprix niet aan de deur. Dus gewapend met noordpoolse outfit dapper op weg gegaan naar de bakker en de groentewinkel, die mij in ruil voor geld rijkelijk hebben voorzien van du pain et des fruits. De trap op was nog een leuke grap maar halfdood was ik toch al dus zoveel verschil maakte het niet. Drie dagen bedrust en eenzaamheid verder was ik weer redelijk in staat om te ademen en moest ik ook weer werken. En werken en werken. En toen was ik weer beter, hoe bizar dat ook klinkt. Daarna logeren, uitgaan, katers en eten. En nu probeer ik me al een half uur op Nederlandse cultuur te storten maar BNN Feuten weigert. Uitzending gemist biedt eventuele uitkomst maar heb even geen zin in degelijke programma's over emigrerende mensen en zwangere tieners. Ik zou nu eventueel iets nuttigs kunnen doen in de vorm van huiswerk. Maar dat bestaat uit ellenlange brieven en nog veel grotere presentaties, allemaal in het Frans en daar heb ik even geen zin in. Maak je geen zorgen, lukt het niet vandaag dan komt het morgen. Een mooi gezegde waar ik me in vanavond graag aan vasthoudt.

Nog 3 weken en ik ga op wintersport, nog 4 weken en ik ben weer thuis.

Voor even dan hè.

Liefs

15 november 2010

Soms word ik op maandag wakker terwijl het de vorige avond zeker weten vrijdag was. Waar blijft de tijd. Het schijnt overigens dat als je dat gaat zeggen óf veel te oud wordt óf gewoon een zeikwijf bent. Mag ik nog een derde optie toevoegen? Ik denk namelijk dat ik gewoon teveel geniet. Even afkloppen. Dat wordt trouwens nog moeilijk want een stuk hout is in de nabije omgeving niet te vinden. Dan zou ik eerst de metro moeten pakken naar Bois de Boulogne, een enorm park waar overdag heel pretentieus parijs zo achterlijk mogelijk en met bordeauxrode hoofden aan het hardlopen is, en waar 's avonds het mannelijk deel van diezelfde uitslovers zich achteraan de rij met audi's aansluit om een gezelschapsdame en/of heer op te pikken. Het ligt er maar aan waar je voorkeur ligt. Wat dat betreft is het misschien niet zo'n goed idee om daar nu hout te gaan zoeken. Overigens is een nadeel van al dat genieten wel dat mijn energie opraakt. Vooral op de momenten dat ik les enfants moet vermaken. Dus innovatief en welwillend als ik ben, heb ik geheel zelfstandig het puzzelen weer ingevoerd. Speelgoed hebben ze genoeg, dacht ik zo, dus na even graven kwam er een hele stapel sneeuwwitje- en feeënpuzzels tevoorschijn. Het meisje reageerde op deze plotselinge ingeving heel enthousiast, ondanks het feit dat ze na een half uur nog steeds geen passende stukjes heeft gevonden. Het jongetje keek een beetje argwanend, en toen ongelukkig, heeft zich vervolgens aangesloten bij de puzzelclub, om na 2 minuten zuchten en steunen zijn moeder maar te bellen of hij tv mocht kijken. Wat natuurlijk mocht, want hoewel ik hier ben om die kinderen op streng tv- en computerrantsoen te zetten, hebben die kinderen bij hun ouders vrij toegang tot alles wat een stekker heeft. Het hele weekend staat de tv aan en zo niet dan heeft de moeder ze meegenomen naar de stad, om ze daar alles te geven wat ze maar willen. Soms vraag ik me af of ik de enige ben die dat raar vind.

Gelukkig is dat een kleine bijzaak die ik eigenlijk niet eens had hoeven noemen, gelukkig als ik ben. Verder is mijn Frans inmiddels parfait, of in ieder geval verstaan die kinderen me nu af en toe, en heb ik nog 7 maanden lol te gaan. C'est la vie.

Liefs

31 oktober 2010

Nu blijkt niet alleen dat de bovenburen van mijn au-pair gezin muzikale talenten hebben, maar ook de twee meiden die hier een deur verderop wonen mogen zich op de ranglijst plaatsen. Vast niet iedereen kan ‘I'm like a bird' zo vreselijk coveren. Oorpijn gegarandeerd. Gelukkig heb ik geweldige herinneringen die ik een voor een oproep om zo het kattengejank buiten te sluiten. Voor een weekje was ik terug in Nederland. Een week die van mij best nog 8 maanden had mogen duren. Het was veel te goed om iedereen weer te zien. Om uit te gaan in het Nederlands, want geloof me, het verschil met Parijs is immens. Om eens een week niet te ruziën met verwende kinderen. En om te slapen in mijn eigen bed. Ik heb namelijk het lekkerste bed van de hele wereld. Kortom, ik heb het goed gehad. Bijna zo goed dat ik niet eens meer terug wilde. Gelukkig ging Charlotte mee, dat maakte veel goed. Het hele weekend hebben we Parijs geademd, gegeten en gedronken. En nog was het niet genoeg. En toch moest ze weer gaan, dus is ze vanmiddag in de trein gestapt richting Rotterdam en ben ik moederziel alleen achtergebleven. Dat klinkt zieliger dan het is, want morgen staat Fabianne weer op de stoep om mij deze week te vergezellen. De plicht roept tegelijkertijd, vanaf dinsdag begint het harde au-pair leven weer. Waar ik eerlijk gezegd wel een beetje tegen op zie. Ten eerste omdat de vrijheid van vakantie altijd moeilijk is om achter te laten. En ten tweede omdat ik een klein rampje heb veroorzaakt vlak voordat ik wegging. Want vraag me niet hoe of waarom, maar op de een of andere manier heb ik het voor elkaar gekregen om de hele badkamer te laten overstromen. En oja. Ook nog een prachtig stukje van het tapijt in de gang. En voor degenen die dit ook al eens hebben mogen ervaren; over het algemeen droogt tapijt niet mooi op. De hele waterplas verdwijnt, maar daaromheen verschijnt een mooi randje, als eeuwige herinnering aan de overstroming van 22 oktober. Dus nu durf ik niet meer.

Maar oke, dat is nog twee nachtjes ver. Laat de tijd langzaam gaan. En laat mij de confrontatie met het gezin overleven. Wie weet zijn ze het allang weer vergeten. Of is dat heel naïef om te denken?

We zullen zien. Voor vandaag denk ik graag naïef, en dinsdag zien we wel weer.

Liefs

12 oktober 2010

Ik ben erin geslaagd om 8 kinderbroeken en 20 shirtjes binnen 8 uur te strijken. Ik lees franse tijdschriften, als plaatjes kijken in franse tijdschriften meetelt dan. En ik heb oplichters ontmaskerd: als iemand een gouden ring voor je opraapt betekent dat niet dat je eigenlijk heel rijk was en er ineens allemaal sieraden van je hand glijden, maar gewoon dat die hulpvaardige persoon je graag wat euro's armer maakt. In mijn geval absoluut overbodig, armer dan blut kan namelijk niet. Nog 3 nachtjes slapen tot gelddag en ik lig nu al wakker van de vraag hoe ik in godsnaam ga overleven. Het is even in me opgekomen om een metro-artiest te worden, maar over het algemeen stinken die mensen en zien ze er heel ongelukkig uit. Ik geloof niet dat die tijd voor mij al gekomen is. Ik houd jullie op de hoogte.

Het weekend met de familie was alsof ik nooit was weggeweest. Het kibbelen zijn ze in ieder geval niet verleerd, ik ook niet overigens. Genoten heb ik , van alles behalve het afscheid. Ik heb een talent voor veel dingen maar dat zit nog niet in het systeem. Ik moet meer oefenen. Afgelopen week was productief. Ik mijn ervaringspakket zitten inmiddels ook kinderfeestjes. 1,5 uur lang polly-pony-paarden-manege spelen met de polly-pony-paarden-manege die het kind voor het kinderfeestje krijgt, voedselgevechten( ik begon sowieso niet), resten van de voedselgevechten opruimen, schooltje spelen ( drie keer raden wie niet de lerares was ) en vast nog wel meer. Daarnaast heb ik gelopen, gelopen en gelopen. Het is een wonder dat ik nog voeten heb. Het lekkere weer sleept me naar de parken, de meiden hier slepen me naar cultuur en ik sleep mezelf naar alle plekken waar drank en mooie jongens samenkomen. Alleen in het weekend natuurlijk, het moet wel leuk blijven.

Wat ik niet meer zoveel versleep is de was, hetzelfde geldt voor de eeuwige bende in mijn kamer. Het ligt daar waarschijnlijk goed maar langzaam maar zeker krijgt mijn zelfstandigen-instinct de overhand en begin ik kleine wijzingen aan te brengen in mijn persoonlijke vuilnisbelt. Sorteren doet wonderen, schimmel bij schimmel, afwas bij afwas, al zijn die eerste twee soms moeilijk uit elkaar te houden..

Al met al gaat het geweldig, en is mijn liefde voor jullie allemaal onverminderd gebleven. Kan het nog mooier?

Liefs

27 september 2010

De bovenburen luisteren opera. Al zeker anderhalf uur. De bovenburen schijnen ook doof te zijn. Nu is operamuziek al niet helemaal mijn ding en zeker niet nu ik me probeer te concentreren. Maar goed als ik ben zet ik me erover heen.

Na vier weken survivalen in de jungle van arrogante Parijzenaren en stinkende zwervers kan ik vol trots zeggen dat ik hier goed zit. De kinderen zijn afgericht voor zover mogelijk op dit moment. Ze zijn zelfs af en toe blij me te zien. De zon heeft plaatsgemaakt voor eindeloze regenbuien maar welkom in het metroparadijs. Onder de grond regent het zelden. Daarnaast hebben de meiden die ik hier heb ontmoet zich ontwikkeld tot partybeesten en vriendinnen waardoor ik me niet meer hoef te vervelen. Afgelopen week was een en al genieten, de woensdag was ik niet nodig. De terreur werd een week uitgesteld. In plaats daarvan heb ik toegegeven aan mijn grootste zonde: shoppen. Een verslaving die ik thuis redelijk in de hand kon houden is hier uitgegroeid tot een constante drang naar winkels, winkels en nog veel meer winkels. Binnen een kwartier zit ik in de shopping-hemel. Een kwartier. Probeer me daar maar eens vandaan te houden. Gelukkig doen mijn aupair-ouders een redelijke poging door me te weinig geld te geven om elke dag los te gaan.

Over losgaan gesproken. Het uitgaansleven is ontdekt. En het is waanzinnig. De muziek laat me dansen tot ik niet meer kan en langer. Een klein probleem is het overingewikkelde nachtbussensysteem. Waar ik donderdag ook een beetje moeite mee had. Volgens een hulpvolle meneer zouden Yvonne en ik bus 1 en bus 53 moeten nemen. En daartussen een stukje lopen. Dat stukje was de hele champs elysees af in de stromende regen. En bus 53 bevatte een overspannen buschauffeur die vergat te stoppen bij onze halte. Oftewel 20 minuten langer strompelen door waterparijs. Uitgedroogd en op blote voeten zijn we uiteindelijk thuisgekomen. Volgens mij noemen ze dat avontuur.

Gelukkig leer ik hier ook nog wat zodat ik zaterdag zonder problemen en met de nachtbus droog thuis ben gekomen! En met Eline, want die was dit weekend hier om mijn kamer ernstig te vervuilen, heerlijk mee te gaan stappen en om me met weemoed terug te laten denken aan alles wat thuis is en niet hier.

Ik ben officieel gelukkig in Parijs,

Liefs

20 september 2010

De zon schijnt al de hele week, en als we het weerbericht mogen geloven blijft het de komende tijd ook nog zo. Langzamerhand trekken de toeristen weg uit de mooiste stad van Europa. En behoor ik nog tot een van de weinige slecht-frans-sprekende parijzenaars. Je moet ergens uniek in zijn. Afgelopen week ging als een trein. Duizend dingen te doen, waarvan ik er twee gedaan heb. Als eerste de afwas, ik beschik over precies genoeg borden voor de hele week dus dat vormt nauwelijks problemen. Al ben ik wel een uur bezig geweest om de hele bende op te ruimen Vervolgens de was, 2,5 week zonder een enkele was te draaien was een beetje veel. Natuurlijk was ik alweer vergeten welk tablet in welk vakje moest, en waar ik de wasverzachter bij moest gooien. Dus op goed geluk de gehandeld en na 2 uur rare geluiden maken, kwamen mijn kleren er weer piekfijn uit, dankuwel wasmachine. En een schouderklopje voor Chris. Dat is trouwens iets wat ik lang niet meer gehad heb. Kinders inclusief vriendjes en vriendinnetjes zien me vaak als een halve debiel als ik weer eens zinnen maak die in het Frans niet schijnen te bestaan. En als ik dan een keer 5 minuten zonder stotteren heb overleefd, en toch zeker 3 hele zinnen zonder grammaticafouten heb gemaakt, blijkt dat ze niet hebben geluisterd want wat ik zeg is toch niet belangrijk. Tenzij ze iets van me willen, zoals nog meer chocola of yoghurt met liters honing. Dan ben ik ineens de liefste op aarde, precies tot het moment dat ik nee zeg. Oorlog. Rennen voor je leven, en de deur op slot. Want vechten kunnen ze allebei, enkele klappen heb ik mogen incasseren en direct geretourneerd. Menig blauwe plekken heb ik al mogen bewonderen. Bijten, spugen, slaan en trappen. Het hoort er allemaal bij, zeg ik dan maar. Gelukkig zijn er genoeg lichtpunten die de verschrikkelijke uren met de verschrikkelijke kinderen verlichten. Heb intussen een aardig sociaal netwerk opgebouwd met leuke meiden die de haat voor hun aupair kinderen maar al te graag met me willen delen. En natuurlijk zien we ook cultuur, bij voorkeur 's avonds: fles wijn en afhaalpizza en kom maar op met alle monumenten.

Gezelligheid in overvloed, en volgende week komt de eerste lichting van thuis. Dus ik hou vol, en als jullie dat nou ook doen dan zie ik jullie in de herfstvakantie.

Liefs

11 september 2010

Tussen alle kleren, boeken, schoenen, tassen en de ongelofelijke rotzooi in m'n kamer heb ik vandaag de laptop ook weer gevonden. Op jezelf wonen lijkt leuk, ik had er in ieder geval zin in, maar het is geen feest. Daar waar thuis elke dinsdag de schoonmaakster puinruimde op mijn kamer ontbreekt er hier van een poetster nog ieder spoor. Thuis werd de schone was 3x per week aangeleverd, gestreken en al. Hier moet ik zelf sorteren, 7 verdiepingen naar beneden waggelen, een was draaien, en de natte was weer mee naar boven nemen. Want daar staat het droogrek. Over logica gesproken.

Gelukkig ben ik al met al redelijk optimistisch ingesteld, ook al is dat misschien nooit te merken, en heb ik besloten er het beste van te maken. Wat tot nu toe redelijk goed lukt. Afgelopen week was de eerste hele schoolweek van de kinders. Al betekent dat hier in Frankrijk gewoon 4 dagen naar school en de woensdag vrij. En die woensdag is onoverleefbaar als het regent. Dat betekent namelijk dat er niks anders op zit dan binnen blijven. En nee het is niet de bedoeling dat er vriendjes of vriendinnetjes worden uitgenodigd, laat staan dat ze daarheen gaan. Het is gewoon doodleuk 12 uur lang kinderen entertainen die eigenlijk alleen maar op de computer willen.

Maar goed, de eerste schoolweek. Dat betekent voor mij eindeloos lang uitslapen en daarna de stad in. Enkele contacten zijn gelegd, leuke spontane meiden zat hier. Ook heel veel nietleuke spontane overigens. Maar als je die gemeen aankijkt zijn ze zo verdwenen. De toeristische atrracties probeer ik nog even te vermijden. Dat komt later wel. Tot nu toe is het alleen honderden euro's uitgeven aan cappuccino's. Want geloof het of niet: Parijs is duur, bijna niet te betalen. Gelukkig ben ik ontzettend rijk en is onbetaalbaar een woord dat ik niet ken.

Voor de rest mis ik iedereen ontzettend. En zaterdag uitgaansdag, zit er hier nog niet in. Niet in de zin van stappen helaas. Meer in de zin van terrasjes en bioscopen. Dus ik lijd aan ernstige afkickverschijnselen wat betreft mijn eeuwige verslaving. Misschien ook wel daarom dat ik snel weer even terug kom naar Nederland. Om het weekend te vieren zoals het gevierd moet worden.

Liefs

4 september 2010

Zit hier alweer bijna een week en spreek inmiddels veel beter Frans. Én, met dank aan de schoonmaakster, ook een beetje Turks. Wie weet komt het ooit nog van pas. Die kinderen zijn schizofreen, ik weet het zeker. Het ene moment gedragen ze zich als engeltjes, en net als je denkt dat ze toch wel leuk zijn, beginnen ze te schreeuwen. Eerst tegen elkaar en als dat begint te vervelen tegen mij. Ik schreeuw net zo hard terug dus we hebben de buren al regelmatig op bezoek gehad met de vraag of het ook iets zachter kan. Waarop we dan maar verstoppertje gaan spelen.

Drie dagen met die kinderen was niet echt genieten. Na 100x hetzelfde te hebben gedaan wil je ook wel eens wat tijd voor jezelf. Onmogelijk. Want ze wilden naar het park, het zwembad, weer naar het park, nog meer verstoppertje spelen, en iets met een blinddoek. Ook leuk. Ik begrijp inmiddels waarom die mensen een au pair hebben. Niemand houdt het zolang uit met die kinderen. Gelukkig bestaat er hier ook zoiets al leerplicht, dus vanaf eergisteren zitten mijn engeltjes weer braaf op school. Tot half 5 heb ik alle tijd voor mezelf. Dus slaap ik eerst walgelijk lang uit, sleep mezelf naar beneden en ga even internetten. EN omdat het hier 25 graden is en de zon volop schijnt, kun je hier ook gewoon naar buiten. Musea en dergelijke nog even niet, ik heb nog een heel jaar.

Voor de rest is het hier prima uit te houden, vrienden volop in aantocht. Hopelijk. Gisteren met een paar meiden de stad in geweest. Vrienden voor het leven zeker weten, en anders toch voor een jaar. En nu is het weekend, dat betekent geen kinderen, geen ouders en dus al helemaal geen verplichtingen. Daar ga ik van genieten!

Liefs