Zit hier alweer bijna een week en spreek inmiddels veel beter Frans. Én, met dank aan de schoonmaakster, ook een beetje Turks. Wie weet komt het ooit nog van pas. Die kinderen zijn schizofreen, ik weet het zeker. Het ene moment gedragen ze zich als engeltjes, en net als je denkt dat ze toch wel leuk zijn, beginnen ze te schreeuwen. Eerst tegen elkaar en als dat begint te vervelen tegen mij. Ik schreeuw net zo hard terug dus we hebben de buren al regelmatig op bezoek gehad met de vraag of het ook iets zachter kan. Waarop we dan maar verstoppertje gaan spelen.

Drie dagen met die kinderen was niet echt genieten. Na 100x hetzelfde te hebben gedaan wil je ook wel eens wat tijd voor jezelf. Onmogelijk. Want ze wilden naar het park, het zwembad, weer naar het park, nog meer verstoppertje spelen, en iets met een blinddoek. Ook leuk. Ik begrijp inmiddels waarom die mensen een au pair hebben. Niemand houdt het zolang uit met die kinderen. Gelukkig bestaat er hier ook zoiets al leerplicht, dus vanaf eergisteren zitten mijn engeltjes weer braaf op school. Tot half 5 heb ik alle tijd voor mezelf. Dus slaap ik eerst walgelijk lang uit, sleep mezelf naar beneden en ga even internetten. EN omdat het hier 25 graden is en de zon volop schijnt, kun je hier ook gewoon naar buiten. Musea en dergelijke nog even niet, ik heb nog een heel jaar.

Voor de rest is het hier prima uit te houden, vrienden volop in aantocht. Hopelijk. Gisteren met een paar meiden de stad in geweest. Vrienden voor het leven zeker weten, en anders toch voor een jaar. En nu is het weekend, dat betekent geen kinderen, geen ouders en dus al helemaal geen verplichtingen. Daar ga ik van genieten!

Liefs